Hosannanews
அருட்தந்தை ஜெகத் கஸ்பர் ராஜ் அவர்களின்
அன்னையாருக்கான அஞ்சலி............
அன்னை மரியா புஷ்பா அவர்களுக்கு கண்ணீரஞ்சலி
"ஒரு தாயின் மௌனம் – ஒரு மகனின் மகிமை"
அன்னையே...
நீங்கள் இன்று மண்ணை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டீர்கள்
என்று யாரோ சொல்கிறார்கள்.
ஆனால் நம்ப முடியவில்லை.
ஏனெனில் தாய்மார்கள் இறப்பதில்லை.
அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளின் இதயத்திற்குள்
நித்தியமாகக் குடியேறுகிறார்கள்.
ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுப்பது
ஒவ்வொரு தாயாலும் முடியும்.-ஆனால்...
ஒரு மனிதகுலம் நேசிக்கும் மனிதரை உருவாக்குவது
சில தாய்களால் மட்டுமே முடியும்.
அந்தச் சிலரில் நீங்களும் ஒருவர்.
உங்கள் கரங்களில் வளர்ந்த அந்தச் சிறுவன்...
இன்று ஒரு மகன் மட்டுமல்ல.
தமிழின் குரலாக இருக்கிறார்.
இறையன்பின் தூதராக இருக்கிறார்.
பலரின் மனங்களில் நம்பிக்கையை
விதைக்கும் விதைப்பனாக இருக்கிறார்.
உலகத் தமிழர்களின் பொருளாதார எழுச்சிக்காக
இரவும் பகலும் உழைக்கும் மனிதராக இருக்கிறார்.
அவரது ஒவ்வொரு வெற்றியின் பின்னாலும்
உங்கள் ஜெபத்தின் சுவடுகள் இருக்கின்றன.
உங்கள் கண்ணீரின் வாசம் இருக்கிறது.
உங்கள் தியாகத்தின் ஒளி இருக்கிறது.
அன்னையே...
ஒரு விதை மரமாக வளரும்போது
உலகம் மரத்தையே பார்க்கிறது.-ஆனால்
அந்த விதை எத்தனை இரவுகள்
மண்ணுக்குள் புதைந்து கிடந்தது என்பதை
யாரும் பார்ப்பதில்லை.
அப்படித்தான்...
உலகம் இன்று அருட்தந்தையைப் பார்க்கிறது.-ஆனால்
அவரை உருவாக்கிய உங்கள் மௌனத் தியாகத்தை
இறைவன் மட்டுமே முழுமையாக அறிந்திருக்கிறார்.
நீங்கள் அவருக்கு உணவு கொடுத்தீர்கள்.
அதைவிட மேலாக
உண்மையை ஊட்டினீர்கள்.
நீங்கள் அவரை பள்ளிக்குச் அனுப்பினீர்கள்.
அதைவிட மேலாக
இறைவனிடம் அனுப்பினீர்கள்.
நீங்கள் அவருக்கு தமிழ் பேசக் கற்றுக் கொடுத்தீர்கள்.
அதைவிட மேலாக
தமிழை நேசிக்கக் கற்றுக் கொடுத்தீர்கள். -இன்று...
உங்கள் மகன் உலக மேடைகளில் பேசுகிறார்.
ஆயிரங்கள் கேட்கிறார்கள்.
ஆனால்
அவரது முதல் மேடை உங்கள் மடிதான்.
அவரது முதல் ஆசிரியர் நீங்கள்தான்.
அவரது முதல் ஜெபம்
உங்கள் உதடுகளிலிருந்துதான் பிறந்தது.
அன்னையே...
ஒரு தாய் தன் மகனுக்காக வாழ்நாள் முழுவதும் ஜெபிப்பார்.
ஆனால்
இன்று
ஒரு மகன்
தன் தாய்க்காக பலிபீடத்தின் முன் நின்றார்.
இதைவிட பெரிய ஆசீர்வாதம் ஒரு தாய்க்கு இருக்குமா?
உலகம் அவரை அருட்தந்தை என்று அழைக்கிறது.
தமிழறிஞர் என்று அழைக்கிறது.
சிந்தனையாளர் என்று அழைக்கிறது.
கவிஞர் என்று அழைக்கிறது.
ஆனால்
நீங்கள் மட்டும்
"மகனே..."
என்றே அழைத்தீர்கள்.
அந்த ஒரு சொல்லுக்குள்
உலகத்தின் எல்லாப் பட்டங்களும் சிறியதாகி விடுகின்றன.
இன்று
உங்கள் கல்லறையின் அருகே
மக்கள் நின்றார்கள்.
மலர்கள் வந்தன.
ஜெபங்கள் எழுந்தன.
மழை பெய்தது.
அந்த மழை
வானத்தின் கண்ணீரா?
தேவதூதர்களின் வரவேற்பா?
இறைவனின் முத்தமா?
எங்களுக்குத் தெரியவில்லை.
ஆனால்
அந்த மழைத்துளிகள்
உங்கள் பயணம்
பரலோகத்தை நோக்கியது என்று
அமைதியாகச் சொல்லிச் சென்றன.
அன்னையே...
நீங்கள் இந்த மண்ணை விட்டுச் சென்றாலும்
உங்கள் அன்பு இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது.
உங்கள் வளர்ப்பு இன்னும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது.
உங்கள் ஜெபம் இன்னும் பலரை ஆசீர்வதிக்கிறது.
உங்கள் தியாகம் இன்னும் உலகத்தை ஒளிரச் செய்கிறது.
ஏனெனில்
உங்கள் மகன் இன்னும் வாழ்கிறார்.
அவரது எழுத்துக்களில்
நீங்கள் இருக்கிறீர்கள்.
அவரது பாடல்களில்
நீங்கள் இருக்கிறீர்கள்.
அவரது ஜெபங்களில்
நீங்கள் இருக்கிறீர்கள்.
அவரது ஒவ்வொரு நற்செயலிலும்
உங்கள் கைரேகை இருக்கிறது.
அன்பிற்குரிய அருட்தந்தை ஜெகத் கஸ்பர் அவர்களே...
இன்று உங்கள் அன்னையை மண்ணில் ஒப்படைத்தீர்கள்.
ஆனால்
அவர் உங்களை
உலகத்திற்கு ஏற்கனவே ஒப்படைத்துவிட்டார்.
நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு நன்மையும்
அவரது நினைவுச் சின்னமாகும்.
நீங்கள் எழுதும் ஒவ்வொரு சொல்லும்
அவரது தாலாட்டின் எதிரொலியாகும்.
நீங்கள் சொல்லும் ஒவ்வொரு ஜெபமும்
அவரது நம்பிக்கையின் தொடர்ச்சியாகும்.
அன்னை மரியா புஷ்பா அவர்களே...
நீங்கள் இந்த உலகில் ஒரு வாழ்க்கையை மட்டும் வாழவில்லை.
ஒரு தலைமுறையை உருவாக்கினீர்கள்.
ஒரு மனிதரை உருவாக்கவில்லை.
ஒரு இயக்கத்தை உருவாக்கினீர்கள்.
ஒரு மகனை பெற்றெடுக்கவில்லை.
ஆயிரக்கணக்கான இதயங்களுக்கு ஒளி தரும்
ஒரு இறைப்பணியாளரை இந்த உலகிற்கு அளித்தீர்கள்.
இறுதியாக...
மண்ணில் உங்கள் உடல் உறங்கலாம்.
ஆனால்
உங்கள் அன்பு உறங்காது.
உங்கள் தியாகம் மறையாது.
உங்கள் ஜெபம் முடியாது.
உங்கள் நினைவு அழியாது.
இறைவன் தம் பரலோக ராஜ்யத்தில்
உங்களுக்கு நித்திய இளைப்பாறுதலை அருள்வாராக.
உங்கள் ஆன்மா இறைவனின் ஒளியில்
என்றென்றும் இளைப்பாறுவதாக.
"சென்று வாருங்கள், அன்னையே...
நீங்கள் பெற்றெடுத்த மகனின் வாழ்வில்,
நீங்கள் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்.
அவரது பணியில்,
அவரது தமிழில்,
அவரது இறைஅன்பில்,
உங்கள் இதயத் துடிப்பு இன்னும்
ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது."
ஆழ்ந்த கண்ணீருடன்,
இறுதி வணக்கத்துடன்.........
ஓசன்னா ரவி
No comments:
Post a Comment